Like this:

ตลอดระยะเวลาที่รักกันมาสามปี อาจจะมีบ้างที่ต้องห่างกัน ไม่เจอหน้ากัน แต่อย่างน้อยที่สุดเราก็ยังได้พูด ได้คุยกันทุกวัน ความรู้สึกว่าห่างไกลจึงไม่เคยเกิดขึ้นกับเรา ความรักและความไว้ใจทำให้เราอยู่ห่างกันแค่เพียงกาย แต่ใจและความรู้สึกเราใกล้กัน

แต่วันนี้ ความรู้สึกนั้นหายไป..
ไม่ใช่เพราะใครจากไป แต่เพราะเราห่างกัน ห่างทั้งกาย ทั้งเสียงก็ไม่ได้ยิน ไม่ได้พูด ไม่ได้คุย และไม่ได้รู้สึกว่าเราอยู่ใกล้กัน เราต้องเป็นอย่างนี้อยู่สี่วัน..

เธอไปเกาหลี..

ตอนที่อยู่ใกล้ก็รู้สึกอบอุ่นใจ แม้ห่างไกลใจก็ยังอุ่น ..
มาวันนี้ไม่ได้ยินแม้เสียงที่เคยคุ้น
ความอบอุ่นกลับกลายเป็นเหงาใจ..

เหมือนอยู่คนเดียวในโลกนี้
ไร้เสียงที่เจรจาวาจาใส
เสียงอื่นหมื่นแสนแม้นจับใจ
ไร้อุ่นไอ..พิศมัยเพียงเสียงเธอ..

ที่ผ่านมาไม่มีวันไหนใจไม่รัก
แต่วันนี้ดุจความรักมันท่วมเอ่อ
มองทางไหนหวังใจได้เจอะเจอ
รอยยิ้มเธอ..เธอที่รัก..ฉันรักเธอ

* กลอนบ้านบ้าน..ในวันที่เราต้องไกลห่าง

Advertisement